Ik weet dat er al heel veel over geschreven is, maar toch wil ik dit onderwerp graag nogmaals onder de aandacht brengen. Niet alleen als trainer of instructeur, maar als hondenmens. Als baasje.
De hond op de foto is Mia, mijn lieve oude dame, en dit blog schrijf ik vanuit onze eigen ervaring.

Mia – mijn blij ei op wankele pootjes

Mia is inmiddels ruim 10 jaar en sinds een paar weken ziek. Ze krijgt medicatie, is vrolijk en geniet nog van haar wandelingen, maar ze staat niet meer zo stevig op haar benen.
Zolang ze zich goed voelt, hobbelen we samen ons rondje. Maar ik besef dat de kans groot is dat ze verder achteruitgaat en dat ik straks beslissingen moet nemen in het belang van haar welzijn.

En precies daarom bescherm ik haar.
Ik bewaak haar grenzen en zorg dat ze niet in situaties terechtkomt die voor haar ongemakkelijk, spannend of zelfs pijnlijk kunnen zijn.

Aangelijnd, maar met dezelfde intentie

Onlangs liepen we in het bos. Waar het mag, loopt Mia nog lekker los. Ze blijft toch altijd dicht bij me. We snuffelen, slenteren en genieten samen op onze wandelingetjes.
Op de stukken met aanlijnplicht doen we hetzelfde — snuffelen, slenteren, genieten — maar dan met een lijntje.
Dat lijntje staat voor mij niet voor beperking, maar voor bescherming. Een hulpmiddel om de wereld iets overzichtelijker voor haar te maken.
Maar ook ter bescherming van de natuur, een aanlijnplicht is er immers met een reden.

Wanneer ik een andere hond zie, lijn ik Mia sowieso aan. Dat is mijn manier om al van afstand aan de eigenaar duidelijk te maken:
“Wij willen geen ontmoeting.”

Maar helaas loopt dat niet altijd zoals je hoopt…

Wat er gebeurde

Vorige week kwam ik met Mia aangelijnd (aanlijnplicht) uit het bos. We liepen een zandpad op — een plek waar honden wél los mogen lopen — en een eindje verderop kwam een hond met zijn eigenaar aan.

We zagen elkaar.
Mia zag de hond óók en liep direct een paar passen terug het bospad in om afstand te nemen.
Ik liep met haar mee. Zij bepaald, ik volg. We zochten samen een afstand die voor haar prettig voelde.

Maar de andere hond, nieuwsgierig en vrolijk, kwam op ons af.
Mia liet spanningssignalen zien: tongelen, borstelen, wegkijken en wegbewegen.
De hond reageerde niet op het roepen van de eigenaar.

Pas toen hij bijna bij ons stond, kon de eigenaar hem aanlijnen.

Ze vroeg vriendelijk:
“Zullen we ze even laten kennismaken? Mijn hond is heel lief.”

Ik vertelde haar dat Mia óók altijd vriendelijk is geweest, vroeger zelfs graag speelde, maar nu oud en ziek is. Dat ze wankel staat. Dat ik haar in bescherming neem, juist nu ze in de laatste fase van haar leven zit.

Ik zag dat de eigenaar schrok van mijn antwoord.
Ze bood haar excuses aan, lijnde haar hond aan en liep door.
Wij vervolgden onze wandeling — maar het liet me niet los.

Het raakte me

Niet omdat iemand kwaad in de zin had.
Niet omdat de hond niet lief was.
Maar omdat ik zo hard mijn best doe om Mia’s laatste hoofdstuk zo mooi mogelijk te maken.

En toch stond ze daar, gespannen en kwetsbaar, terwijl ik juist probeer te voorkomen dat ze in situaties komt die haar onrustig maken.

Waarom ik dit deel

Een hond kan om heel veel redenen aan de lijn zitten.

Dat betekent écht niet dat hij onvriendelijk is.
Soms is hij oud, ziek, onzeker, herstellende van een blessure, snel overprikkeld…
Of de eigenaar wil gewoon even een rustige wandeling zonder contactmomenten.

Je ziet het niet aan de buitenkant.

Dus mijn verzoek is simpel:

👉 Zie je een hond aan de lijn? Laat jouw hond niet zomaar naartoe lopen.
👉 Maak altijd eerst even contact met de eigenaar.
👉 Respecteer als iemand afstand wil houden — er zit bijna altijd een reden achter.

Voor ons was het een klein moment, maar voor Mia en mij betekende het veel.

Dankjewel dat je dit leest.
En dankjewel dat je rekening houdt met de aangelijnde hond — welke reden daar ook achter zit. 🧡🐾

Groetjes,
Joyce
Speurhondenschool Achterhoek 🐾